|
| - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - |
|
MYŚL ŻAŁOBNA
|
Szanowni a Zacni!
Moja strona www nie służy do wyrażania poglądów politycznych, których zresztą nigdy nie ukrywałem, ale też nie wysuwałem ich TU na plan pierwszy, jako że zasadniczo o innych TU sprawach mowa. W obliczu wiadomej tragedii trudno mi jednak pozostać niemym.
Zginął Mój Prezydent – Wieczne Odpoczywanie racz mu dać, Panie! Jak i wszystkim, którzy zginęli razem z Nim. Był to człowiek, z którym nie we wszystkim się zgadzałem i do którego miałem i mam osobisty żal o wiele kroków, jakie podjął, lub o te, których zaniechał. Jednocześnie OSTATNIO NIE BYŁO POŚRÓD WŁADZ RZECZYPOSPOLITEJ OSOBY, Z KTÓRĄ MÓGŁBYM IDENTYFIKOWAĆ SIĘ BARDZIEJ. Tylko On sprawił, że byłem kilkakrotnie dumny z tego, że akurat Takiego Prezydenta mam. Między innymi wówczas, gdy na niwie międzynarodowej przedsiębrał działania w imię naszej racji stanu, realnie ryzykując zdrowie i życie. Żaden z innych polityków będących dziś u władzy nie miał odwagi postępować równie śmiało. Na odwrót: mam wrażenie (i obym się mylił!), że szereg realnych (a nie symbolicznych) działań naszej ekipy rządzącej, przedsiębranych na niwie międzynarodowej ma, niestety, wymiar zaniechania i to, co gorsza: zaniechania celowego. Prezydent Lech Kaczyński przeciwstawiał się temu. I dlatego cieszyłem się i cieszę, że przed pięciu laty dane mi było być w składzie Jego honorowego komitetu wyborczego.
Oczywiście, że popełniał błędy, często duże. A zwłaszcza medialne, które dawały pretekst do kpin z Niego, a także do kpin z ideałów, które reprezentował i cenił, a które są zarazem moimi ideałami.
Znacznie większy żal mam jednak do Tych ludzi (często moich Znajomych, a nawet Kochanych Przyjaciół, także do wielu Twórców Kultury), którzy do tych kpin się włączali. Tych, którzy nie mogąc inaczej zaatakować bliskich Prezydentowi ideałów, albo w ogóle skrytykować Go merytorycznie, ograniczali się do nazywania Go „kurduplem”, albo przedrzeźniali jego sposób mówienia, zarazem zarzucając Mu niemerytoryczność Jego wypowiedzi. I zupełnie nie zauważali (rzecz dziwna u Ludzi Inteligentnych), że ich żarty i argumenty ad personam były co najmniej żałosne. I zupełnie nieśmieszne.
Nie mam do Nich żalu o poglądy. Zresztą, paradoksalnie, poglądy na świat często nas właśnie łączyły i łączą, a na pewno łączą wspólne ideały. Żal mam o to tylko, że nie chcieli zauważyć, iż bezwolnie poddawali się medialnej kampanii oszczerstw lub, co gorsza, współtworzyli ją. O to, że nie chcieli zachować do Prezydenta minimalnego dystansu. O to, że nie zauważali rzeczy jakże oczywistej: iż media, zamiast po prostu informować o działalności Prezydenta, zajęte były zniesławiającą Go propagandą.
Mam zatem nadzieję, że obecny czas żałoby wpłynie nie tyle na ideały czy poglądy polityczne Polaków. Niech wpłynie na to, aby ludzie mieniący się Inteligentnymi jaśniej spojrzeli na sposób, w jaki naprawdę prowadzi się u nas akcje medialne. I na to, że polska racja stanu nie jest sprawą, którą można opluwać dlatego tylko, że jej przedstawiciel ma niski wzrost.
Skończę, przytaczając fragment z bloga, jaki miałem ostatnio możność przeczytać w internecie, a który oddaje i moje myśli:
„...okazało się, że nagle, w godzinie śmierci Lecha Kaczyńskiego wiodące portale internetowe jednak posiadają fotografie głowy państwa bez rozbieganego spojrzenia, wyłupiastych oczu, rozchylonych nienaturalnie ust, ułożonych nieforemnie dłoni. Czy wcześniej serwery tych portali, a także wiodącej telewizji informacyjnej w Polsce nie zawierały tych zdjęć? [...] Włączyłem wiodącą telewizję informacyjną, która nadaje kompilację doskonałych autoironicznych, bystrych bon-motów prezydenta nagranych "off the record". Okazuje się, że myśmy z tej strony Lecha Kaczyńskiego nie znali, a przecież te nagrania tam cały czas były! Dlaczego więc wiodąca telewizja prywatna położyła główną zasługę w wykreowaniu prezydenta na gbura? ...” [fragment z: http://www.fronda.pl/menda/blog/kondukt_zalobny]
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Szanowni a Zacni! Sądzę, że wszyscy wciąż jesteśmy Sarmatami; Pierwsza Rzeczpospolita trwa w nas i żyje. A jeśli czujemy więź z naszym sarmackim pniem, to okaże się, że wszystkim nam niewiele dalej do naszych korzeni europejskich – czyli do francuskich rycerzy, budowniczych gotyckich katedr i trubadurów. Wyprawy krzyżowe i bitwa pod Grunwaldem; elekcje i sejmy; „potopy” i Wiednie; rozkosze i rokosze – to wszystko jest „dziś, tylko cokolwiek dalej”. Czuję to jako pół-szlachcic szaraczkowy herbu Korab, a pół-małomiejski-łyczek, od dwu wieków zakorzeniony na spłachciu pradziadowskiej ziemi w podpoznańskim miasteczku. To ośmiela mnie do śpiewania o rzeczach dawnych – także po to, aby powiedzieć coś o swoich współczesnych. JK - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Witamy!
Jacek Kowalski, pieśniarz, Sarmata, poeta, tłumacz
literatury starofracuskiej, autor licznych książek i płyt CD. Jako historyk
sztuki zajmuje się sztuką średniowiecza - pracuje na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza
w Poznaniu. Swoje piosenki, przekłady tudzież ulubione stare, polskie pieśni
śpiewa z zespołami Monogramista JK i
Klub Świętego Ludwika (z tym ostatnim - przy wtórze rekonstruowanych instrumentów
średniowiecznych i renesansowych).
W roku 1988 zdobył z zespołem Monogramista JK I
nagrodę na Studenckim festiwalu Piosenki w Krakowie. Pisze też scenariusze
widowisk dramatycznych i audycji telewizyjnych – kilka jego tekstów
zrealizowano jako duże przedstawienia teatru ulicznego w Poznaniu, a jego
koncerty i cykl kulinarny „Receptury klasztorne” emitowała i emituje nadal TVP.
Do istotnych wydarzeń jego curriculum vitae należy też artystyczny
koncert-dyskusja z Jackiem Kaczmarskim – „Dwie Sarmacje” (I program Telewizji
Polskiej Anno Domini 1995). [MP3]
Programy piosenek autorskich (m.in.
koncerty emitowane w TVP i PR):
- Śpiewniczek
Sarmacki & Serce i Rozum:
piosenki autorskie JK Klik tutaj
-
Grunwald 1410 po Kowalsku: piosenki autorskie JK Klik tutaj
- Konfederacja barska po Kowalsku:
piosenki JK o
konfederacji barskiej Klik tutaj - Pieśni
drewnianych kościółków:
piosenki JK o Bogu,
ludziach i kościołach Klik tutaj - Legendy
herbowe Rycerza Smysa:
o tradycji rodów herbowych i
nie tylko Klik tutaj - Historie dominikańskie: piosenki autorskie JK
o
dominikanach od św. Tomasza do św. Jacka i Jana Góry Klik tutaj
Pienia Narodowe wspólnie
z publiką śpiewane (m.in. koncerty w Muzeum Niepodległości w Warszawie, na żywo w
Radiowej Trójce 11 XI 2008 - w Studio im. Agnieszki Osieckiej, w Muzeum
Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu, na Zamku Kórnickim, we dworze w Koszutach
etc):
- Pienia Narodowe od konfederacji
barskiej
po powstanie wielkopolskie Klik tutaj - Bardowie powstania listopadowego Klik tutaj
- Piosennik powstania styczniowego Klik tutaj
- Śpiewnik Prababki Ańdźki
czyli pienia
patriotycznych wielkopolan Klik tutaj
Pienia staropolskie (m.in.
koncert kolęd i koncert Niezbędnika Sarmaty emitowane w TVP):
- Kolędowanie
Staropolskie z publicznością Klik tutaj
- Niezbędnik konfederata
barskiego:
dawne pieśni konfederackie i zaściankowe Klik tutaj - Niezbędnik Sarmaty: pieśni
sarmackie XVI-XVIII wieku Klik tutaj
- Dumy
staropolskie: zapomniany sarmacki repertuar Klik tutaj
- Śpiewaka
Justyny berżeretki swawolne
i dumania nabożne, czyli autorskie
przeboje
Franciszka Karpińskiego Klik tutaj
Pieśni dawnej Francji - przekłady JK (m.in. koncert zarejestrowany na zamku w Gołuchowie i
emitowany TVP)
- Niezbędnik trubadura:
pieśni trubadurów i truwerów (XII-XIII w.) Klik tutaj - Rycerze
Dobrej Opieki
czyli Niezbędnik krzyżowca: pieśni krucjat Klik tutaj - Otruta
markiza:
stare ballady francuskie Klik tutaj
|
